بررسی بازی DOOM: The Dark Ages

با DOOM: The Dark Ages، استودیو id Software بار دیگر ثابت می‌کند که هنوز توانایی بازآفرینی اصول ژانر را دارد؛ چرخ را از نو اختراع می‌کند، بی‌آنکه هویت DOOM را قربانی کند. با بررسی بازی DOOM: The Dark Ages همراه باشید.

بازی بسیاری از عناصر گیم‌پلی را دگرگون کرده؛ از حذف پلتفرمینگ‌های پیچیده گرفته تا تمرکز بر نبردهای زمینی و خونین. در کنار آن، سوار شدن بر اژدها یا کنترل یک ربات عظیم‌الجثه، تنوعی غیرمنتظره و در عین حال هیجان‌انگیز به بازی داده است.

داستان شاید احمقانه به نظر برسد، اما با لحن اغراق‌آمیز و خشن دنیای DOOM کاملاً هم‌راستا است. در نهایت، همان لذت همیشگی در “تکه‌تکه کردن” شیاطین هنوز اینجاست—و با صدای بلندتری می‌غرّد.

• DOOM: The Dark Ages پیش از رویدادهای DOOM (2016) جریان دارد؛ جایی که ریشه‌های دشمنی‌ها، قدرت‌ها و خشم بی‌پایان شکل می‌گیرند.
• در مرکز روایت، تهدیدی به نام شاهزاده Ahzrak قرار دارد؛ رهبری که نیروهای اهریمنی را علیه شوالیه‌های شب (Night Sentinels) بسیج کرده و نبردی تمام‌عیار را به راه انداخته است.
• در این میان، Slayer در اختیار Makyrها قرار دارد؛ به‌عنوان سلاحی زنده که در خدمت Night Sentinels قرار می‌گیرد. اما وفاداری‌اش نه از اراده، بلکه از کنترل ناشی می‌شود—ابزاری جنگی با سرنوشتی که هنوز نوشته نشده.
• اگر خواستی، خلاصه‌ی کامل‌تر یا تحلیل لحن روایت رو هم می‌تونم اضافه کنم.

DOOM: The Dark Ages پیش‌درآمدی است بر رویدادهای DOOM (2016). روایت بازی بر جنگ طولانی Slayer و شوالیه‌های شب علیه نیروهای جهنم تمرکز دارد. شاهزاده Ahzrak فرماندهی شیاطین را برعهده دارد.

Slayer در ابتدا تحت فرمان Makyrهاست. به‌عنوان یک سلاح زنده به کار گرفته می‌شود. او در کنار Night Sentinels می‌جنگد، اما نشانه‌هایی از سرنوشت و هویتی پنهان در پس‌زمینه حضور دارند. بازی برای مخاطبان قدیمی سرنخ‌هایی آشنا دارد. اما برای تازه‌واردها نیز نقطه‌ی آغاز مناسبی است.

داستان با لحن کارتونی اما بزرگسالانه روایت می‌شود. روایت ساده است، اما با فضای اغراق‌آمیز و پرتنش DOOM هماهنگی کامل دارد. میان‌پرده‌ها از نظر بصری پرجزئیات و چشم‌نواز هستند.

سپر را به سوی یک Mancubus پرتاب می‌کنم. جاخالی می‌دهم. حمله‌ی Pinky Rider را دفع می‌کنم و زره‌ی Dread Knight را با پتک جنگی خرد می‌کنم. Komodo زخمی، پس از دو شلیک دیگر از Super Shotgun، از پا درمی‌آید. این یکی دیگر از نبردهای نفس‌گیر با نیروهای جهنم در بازی DOOM: The Dark Ages است. عنوانی تازه از مجموعه‌ی دیرپای DOOM.

بررسی بازی The Midnight Walk

هر نسخه از DOOM، مسیر تازه‌ای را تجربه می‌کند. اما The Dark Ages تغییر بزرگی است. Slayer دیگر یک مبارز چابک نیست. اکنون شبیه یک تانک آهنین و توقف‌ناپذیر حرکت می‌کند. هنوز سرعت مهم است، اما سنگینی هر قدم، لحن جدیدی به گیم‌پلی بخشیده است. هر ضربه حالا معنای بیشتری دارد.

بررسی بازی DOOM: The Dark Ages ؛ گیم پلی

DOOM: The Dark Ages با کاهش سرعت کلی گیم‌پلی نسبت به DOOM Eternal، مسیر تازه‌ای را پیش می‌گیرد. مبارزات اکنون بر پایه‌ی دفاع، دفع ضربات و استفاده‌ی دقیق از سلاح‌های جدید طراحی شده‌اند.

بازی همچنان “rip and tear” است، اما حالا بیشتر درباره‌ی ایستادگی در میدان و تبادل ضربات سنگین است. پرش دوبل از گیم‌پلی حذف شده. به‌جای آن، Shield Saw قرار گرفته—سلاحی چندکاره که می‌توان با آن شیاطین ضعیف‌تر را تکه‌تکه کرد، دشمنان قوی‌تر را تضعیف نمود و برخی حملات را دفع کرد. ضرباتی که قابل پارری هستند، به‌طور پیش‌فرض با رنگ سبز مشخص شده‌اند. البته می‌توان این رنگ را تغییر داد.

در کنار این تغییرات اساسی، استفاده از اژدها و Atlan Mech باعث تنوع در ریتم بازی می‌شود. مکثی در هیاهوی میدان تا تجربه یکنواخت نشود.

سلاح‌ها سنگین‌تر و کوبنده‌تر از همیشه هستند. از اسلحه‌های پلاسما و پرتابگرهای زوبین‌مانند گرفته تا Skullcrusherها—سلاح‌هایی که جمجمه‌های طلسم‌شده را خرد کرده و تکه‌های تیز آن‌ها را به سوی دشمنان پرتاب می‌کنند.

اگر سرعت بازی برایت کند باشد، می‌توان آن را افزایش داد. تنظیم سرعت روی ۱۲۰٪، تجربه‌ای سریع‌تر ایجاد می‌کند، بی‌آن‌که سنگینی مبارزات از بین برود.

اگر خواستی این بخش رو برای استفاده در اسکریپت ویدیو یا معرفی صوتی بازنویسی کنم، می‌تونم آماده‌اش کنم.

محیط‌های نبرد در DOOM: The Dark Ages شباهت زیادی به طراحی نقشه‌های DOOM (2016) دارند. با این تفاوت که برخی نقشه‌ها حالا بزرگ‌تر و پرجزئیات‌تر شده‌اند. مناطق مخفی در جای‌جای مراحل پنهان شده‌اند—از اسباب‌بازی‌های کلکسیونی گرفته تا صفحات تاریخچه و آیتم‌های ویژه. اگر به کاوش علاقه داشته باشید، پاداش‌های زیادی در انتظار شماست.

جست‌وجوی دقیق نقشه، حل معماها و انجام چالش‌های ویژه‌ی مراحل، منابعی مانند طلا، یاقوت و Wraithstone به همراه دارد. این منابع برای ارتقای سلاح‌ها و قابلیت‌های Slayer به کار می‌روند. شاتگان معمولی در همان ابتدا مؤثر است، اما پس از ارتقا، دشمنان را به آتش می‌کشد و از آن‌ها تکه‌های زره به‌عنوان پاداش رها می‌شود.

امکانات ارتقایی فراوان باعث شده The Dark Ages انعطاف‌پذیرتر از حلقه‌ی مبارزاتی سخت‌گیرانه‌ی Eternal به‌نظر برسد. ممکن است سبک خاصی را ترجیح دهید، اما بازی معمولاً شما را به استفاده از یک ابزار خاص محدود نمی‌کند—به جز مسأله‌ی دفاع و دفع حملات، که نقش کلیدی دارد.

اگر بخوای این بخش رو به‌صورت نقل قول در یک ویدیو یا پوستر معرفی خلاصه کنم، خوشحال می‌شم انجام بدم.

در حالی که مراحل “معمولی” بخش عمده‌ای از کمپین ۲۲ مرحله‌ای DOOM: The Dark Ages را تشکیل می‌دهند، این بازی با بخش‌هایی متفاوت ریتم گیم‌پلی را متنوع‌تر می‌کند. شما می‌توانید بر پشت اژدهایتان، Serrat، پرواز کنید و یا وارد یک ربات جنگی شبیه به Pacific Rim به نام Atlan شوید.

این بخش‌ها سرگرم‌کننده‌اند، هرچند که ساده به‌نظر می‌رسند. در حالت اژدها، شما بر فراز آسمان‌ها می‌دوید، از حملات دشمنان جاخالی می‌دهید و در حالی که سلاح چنگ‌گن خود را شارژ می‌کنید، دشمنان اهریمنی را تکه‌تکه می‌کنید یا به یک Titan حمله می‌کنید و سر آن را از بدن جدا می‌کنید.

گیم‌پلی Atlan نیز مشابه است، با حلقه‌ی گیم‌پلی که بر مشت زدن و جاخالی دادن از حملات Titans تمرکز دارد. سپس، با استفاده از سلاح‌های غول‌پیکر، آن‌ها را از بین می‌برید. هر دو بخش توانسته‌اند مقیاس عظیم این نبردها را به‌خوبی به نمایش بگذارند. با دقت بیشتر، نسخه‌های کوچک‌تر شیاطینی که معمولاً در میدان جنگ با آن‌ها مواجه می‌شوید، قابل مشاهده‌اند.

بررسی بازی DOOM: The Dark Ages ؛ گرافیک و صداگذاری

DOOM: The Dark Ages از نظر گرافیکی فوق‌العاده به‌نظر می‌رسد و با جزئیات دقیق طراحی شده است. بازی بدون هیچ مشکلی با ۶۰ فریم بر ثانیه اجرا می‌شود و بارگذاری آن تقریباً به‌طور آنی در Xbox Series X صورت می‌گیرد.

موسیقی متن بازی نیز قابل قبول است و قطعات متال فوق‌العاده‌ای دارد، هرچند کمی پایین‌تر از موسیقی‌های بازی‌های قبلی DOOM قرار می‌گیرد.

بررسی ریمستر Oblivion

با استفاده از موتور idTech 8 که مخصوص خود استودیو id Software است، بازی از نظر گرافیکی به‌طرز چشم‌گیری خوب به‌نظر می‌رسد. شیاطین و محیط‌ها با دقت عالی طراحی شده‌اند، خرابه‌ها و خون‌ریزی‌ها با توجه ویژه‌ای به نمایش درآمده‌اند، و ردیابی پرتو (ray tracing) برای بهبود کیفیت کلی تصویر به‌کار رفته است.

بازی همچنین از پشتیبانی گسترده HDR برخوردار است و تنظیمات مختلفی برای شخصی‌سازی وجود دارد. روشنایی آن (بسته به صفحه‌نمایش شما) از بسیاری دیگر از بازی‌ها بیشتر است و به ۱۰,۰۰۰ نیت می‌رسد.

هنگام بازی در Xbox Series X، همیشه گرافیک عالی بود، با skyboxهای زیبا در دژهای قرون‌وسطی، جریان‌های گدازه در جهنم، و حتی وحشت‌های کیهانی با شاخک‌های بزرگ. همچنین هیچ‌گونه افت فریم‌ریتی مشاهده نکردم، حتی زمانی که ده‌ها شیطان را هم‌زمان از بین می‌بردم.

نکته‌ی جالب دیگر این است که بازی پر از اشیای فیزیکی است که می‌توان آن‌ها را نابود یا با آن‌ها تعامل داشت. از صندلی‌ها و پوسته‌های بزرگ توپ‌های جنگی گرفته تا پالت‌های چوبی و دیگر اشیاء، همه در هنگام دویدن یا شلیک به‌طرف آن‌ها جابجا و خراب می‌شوند.

اگر بخوای این بخش رو برای معرفی سریع یا خلاصه‌ای از ویژگی‌های فنی بازنویسی کنم، خوشحال می‌شم کمک کنم.

DOOM: The Dark Ages نه‌تنها از نظر گرافیکی باید عالی باشد، بلکه باید از نظر صوتی نیز فوق‌العاده باشد، و خوشبختانه بازی در این بخش نیز عالی عمل کرده است.

هنگام بازی با هدفون، صدای فرود Slayer پس از یک پرش سه طبقه، همیشه لذت‌بخش است. همچنین صدای سلاح‌ها با طراحی دقیق، به وضوح هنگام دفع ضربات یا خرد کردن زره‌ی شیاطین شنیده می‌شود.

سلاح‌های پلاسما با انرژی خاصی می‌جوشند، دست‌انداخت‌ها با صدای بم به زمین می‌خورند و دیگر صداهای جذاب در تعاملات به‌خوبی به بازخورد مبارزه افزوده می‌شود.

بازی‌های اخیر DOOM همچنین به‌خاطر موسیقی متن عالی‌شان شهرت دارند. برای The Dark Ages، موسیقی متن توسط Finishing Move ساخته شده است که پر از قطعات متال سنگین است و کاملاً با لحن خشن بازی هماهنگ است. اما به نظر می‌رسد این بخش جایی است که بازی کمی عقب‌نشینی کرده است.

می‌خواهم به‌طور روشن بیان کنم که موسیقی متن خوب است و چند قطعه برجسته دارد، اما در مقایسه با کارهای فوق‌العاده و ژانر تعریف‌کننده‌ای که Mick Gordon برای DOOM (2016) و DOOM Eternal انجام داد و همچنین سهم‌های Andrew Hulshult در The Ancient Gods Part 1 و Part 2، کمی پایین‌تر به‌نظر می‌رسد.

اگر خواستی این بخش رو برای نقد یا تحلیل صوتی دقیق‌تر بازنویسی کنم، می‌تونم برات آماده کنم.

بررسی بازی DOOM: The Dark Ages ؛ مناسب برای هر گیمری با هر میزان توانایی

DOOM: The Dark Ages شامل گزینه‌های دسترس‌پذیری فراوانی است که به‌طور قابل توجهی از بازی‌های قبلی پیشی گرفته است. علاوه بر گزینه‌های استانداردی که در بسیاری از بازی‌ها دیده می‌شود، مثل تنظیم اندازه فونت‌ها، من می‌خواهم به گزینه‌ی ویژه‌ای که بازی ارائه می‌دهد، یعنی “Magnify” اشاره کنم.

با فعال کردن این گزینه، بازیکنان می‌توانند متن‌های موجود در منوها را به‌طور چشم‌گیری بزرگ کنند، به‌طوری‌که تقریبا تمام صفحه را پر کند. این ویژگی بسیار مفید است و به‌ویژه برای کسانی که در خواندن متن‌ها مشکل دارند، حتی با فونت‌های بزرگ‌تر، کمک زیادی می‌کند. این ویژگی واقعاً عالی است و امیدوارم بازی‌های دیگر نیز از آن استفاده کنند.

همچنین، بسیار مهم است که بتوانید سرعت بازی و پنجره‌های دفع حملات را به‌طور مستقل از سطح سختی تنظیم کنید. این امکان به شما اجازه می‌دهد تجربه‌ی بازی را دقیقاً مطابق میل خود تنظیم کنید، و من به شدت توصیه می‌کنم که بازیکنان چند دقیقه‌ای را صرف امتحان و تنظیم این گزینه‌ها کنند تا تجربه‌ی شخصی‌تری داشته باشند.

تمام این ویژگی‌ها باعث می‌شود که من بتوانم به راحتی DOOM: The Dark Ages را به تازه‌واردان پیشنهاد دهم. از آنجایی که این بازی پیش‌درآمدی است، نیازی به دانش گسترده‌ای از دنیای بازی ندارید تا وارد آن شوید. در نهایت، این بازی به‌راحتی قابل دسترس‌ترین بازی است که id Software تا به حال توسعه داده است.

بررسی بازی DOOM: The Dark Ages ؛ نظر نهایی

DOOM: The Dark Ages یک بازی کاملاً تک‌نفره است، با کمپینی که زمان‌بر است و پر از اسرار است که در دفعات بعدی بازی می‌توانید آن‌ها را کشف کنید. اگر از بازی‌های تک‌نفره تیراندازی اول‌شخص لذت می‌برید که تمرکز زیادی روی گرافیک عالی و گیم‌پلی جذاب دارند، پس قطعاً از این بازی لذت خواهید برد.

DOOM: The Dark Ages در حالی که تغییرات بزرگی در نحوه اجرای فرمول اصلی بازی ایجاد کرده، هنوز همان هسته‌ی “rip-and-tear” است که از DOOM (2016) شروع شد. اگر از بازی‌های قبلی DOOM لذت بردید، بدون شک از این نسخه نیز نهایت لذت را خواهید برد.

هر نسخه از بازی DOOM تکامل یافته و چیزی متفاوت ارائه داده است. این یک دیدگاه تازه برای یک سری است، زیرا پس‌زمینه‌ی آشنا همیشه وجود دارد، اما هر نسخه به آن اجازه داده می‌شود که به‌طور مستقل ایستاده و هویت خود را پیدا کند.

در این راستا، DOOM: The Dark Ages دقیقاً می‌داند که چه چیزی است. این یک ماجراجویی پر از اکشن در سبک بازی‌های قبلی است، اما با تزریق عناصری از فانتزی تاریک و وحشت کیهانی. سرعت بازی کمی کاهش یافته و بسیاری از ابزارها تغییر کرده‌اند که تجربه‌ای تازه ایجاد می‌کنند، اما در نهایت هنوز همان DOOM است.

این همان چیزی است که بیشتر از کافی است. DOOM: The Dark Ages خالصانه سرگرم‌کننده است، حتی اگر گاهی کمی بی‌رحمانه به‌نظر برسد، و من به‌شدت منتظر محتوای اضافه‌ای هستم که تیم id Software برای DLC کمپین وعده داده است. ضربه زدن به یک شیطان با flail یا تماشای پاره شدن یک Titan توسط یک اژدها هرگز کهنه نمی‌شود.

DOOM: The Dark Ages قرار است در تاریخ 15 مه 2025 برای Xbox Series X|S، Windows PC (از طریق Battle.net، Steam و Xbox App) و PlayStation 5 منتشر شود. خریداران نسخه Premium Edition دسترسی زودهنگام دو روزه خواهند داشت. نسخه استاندارد بازی در Xbox Game Pass Ultimate و PC Game Pass موجود است.

نقاط قوت:

• هنر طراحی فوق‌العاده: طراحی گرافیکی بازی به‌طور شگفت‌انگیزی دقیق و جذاب است، با محیط‌هایی که به‌شکل عالی به تصویر کشیده شده‌اند.
• ترکیب خوب پازل‌ها و مبارزات: بازی به‌خوبی تعادل میان معماها و مبارزات را برقرار کرده و این تجربه‌ای متفاوت و لذت‌بخش به ارمغان می‌آورد.
• وفاداری گرافیکی و عملکرد شگفت‌انگیز: گرافیک بازی از نظر جزئیات بی‌نظیر است و در کنار این، بازی به‌طور ثابت روی 60 فریم در ثانیه اجرا می‌شود.
• چرخش‌های جدید در گیم‌پلی DOOM: بازی با تغییرات جدیدی در گیم‌پلی ارائه می‌شود که تجربه‌ی اکشن بی‌نظیری را فراهم می‌کند.

نقاط منفی؛

• موسیقی متن، در حالی که خوب است، اما به اندازه‌ی بازی‌های قبلی نمی‌درخشد: هرچند موسیقی متن بازی جذاب است، اما نمی‌تواند به بزرگی آثار پیشین این سری نظیر DOOM (2016) و DOOM Eternal باشد.